Boet Schäffer
D1 Boet en Riek
Carel Gijsbertus Schäffer
Roepnaam: Boet
Geboren: 2 augustus 1918'
Overleden: 14 februari 1965
Introductie
Boet was een joviale, hardwerkende, sportieve man. Een gepassioneerd jager, gemakkelijk in de omgang en begaan met zijn medemens.
De jonge Boet woonde bij zijn moeder, die zonder gescheiden te zijn apart leefde van haar echtgenoot; die samenhokte met een jongere collega. Destijds een grote schande. Zijn ouders woonden weliswaar apart, maar onderhielden een goede relatie, zo kwam zijn vader regelmatig bij zijn vrouw eten. Boet had twee zusters, Dé en Puck.
Van links naar rechts.
XXXXXXX Schäffer (1111 - 1111), roepnaam De
XXXXXXX Schäffer (99999 - 9999), roepnaam Puck
Elisabeth Regensburg (8888-8888), roepnaam Bets
Boet had een goede band met zijn vader. Hij ging zo vaak hij kon naar hem toe. Zij hadden gemeen dat ze verzot waren op de jacht. De jonge Boet had een aanleg voor organiseren dat viel de lokale Resident zo op, dat Boet werd uitgenodigd om de zwijnenjachten, bij hem te organiseren.
Boet zat op de HBS; hij droomde er van om na het behalen van zijn diploma, met zijn neef en goede vriend, Eddy de Neve, naar Nederland te gaan, Tropische Bosbouw te studeren in Wageningen en dan naar Indië terug te keren. Het is nooit zover gekomen.
Zijn vader bleek de studie in Nederland niet te kunnen bekostigen. Boet besloot om vliegenier in het leger te worden. Bij de keuring bleek dat hij TBC had. Hij werd de eerste patiënt in Indië, die een longkwab amputatie overleefde.
Boet ging bij de SS werken. De staats Spoorwegen voor de duidelijkheid! Hij volgde een opleiding tot Stations Chef.
De oorlog met Japan brak uit, Boet ging in het verzet. Hij trouwde Riek ondanks de woelige tijd. Boet werd opgepakt en verdween in een Japanse gevangeniscel. Niet als krijgsgevangene, maar als crimineel. Een aantal van zijn kameraden werd onthoofd, maar Boet overleefde de oorlog. Hij kreeg een woning toegewezen, dat de Bersiap niet overleefde. Het werd geplunderd en in de as gelegd. Zijn foto en postzegel collectie werden vernield.
Kort na de onafhankelijkheid van Indonesië, ging Boet bij het Nederlandse Hoge Commissariaat werken. Na enige tijd werd hij bevorderd tot kanselier van het Consulaat in Bandoeng. Tijdens hun Nederlands verlof, werd de terugkeer naar Bandoeng, door de Indonesische politiek onmogelijk gemaakt. Voor de tweede keer verloor het echtpaar een inboedel.
Boet werd overgeplaatst naar India. Daar kon hij naar hartenlust jagen. Riek liet hem begaan, maar stond doodsangsten uit. Hun tweede zoon André, werd door een tijger gebeten en overleefde het maar amper. Na de jacht reed Boet tegen een boom. Hij en zijn 4e zoon Marius, overleefden het niet. Wat over was van het gezin, zette het leven voort in Nederland.
Daarom vindt je op deze site weinig foto's van Boet en helemaal geen manuscripten. Wij moeten het doen met wat Oma Riek geschreven heeft en wat zijn zonen zich weten te herinneren en hier gemeld hebben. Een belangrijke periode van zijn leven was de Japanse tijd en de Bersiap. Hij was er weinig mededeelzaam over, maar Oma Riek heeft er veel over geschreven en Spencer heeft het onderzocht, Op deze pagina staat summier beschreven wat hij tijdens de oorlog deed.
Oma Riek schrijft in veel van haar manuscripten over Boet, er is een aantal documenten gevonden dat specifiek over hem gaat.