Indonesia - Familieverhalen van de families van Riek en Boet en hun vrienden

Zowel Opa Beste als Boet hoopten op een betrekking in Indonesië. Het is ironisch dat Opa Beste een paar dagen voor zijn dood een oproep kreeg om terug te keren. Hij stierf op zijn 58ste aan een hartinfarct.

Boet kreeg een oproep en keerde in 1949 terug, zijn gezin zou hem volgen wanneer het veilig was. 2 maanden na zijn komst in Bandoeng, keerde Riek met haar zonen terug, Aangekomen in Batavia, sorry Djakarta, bleek dat het niet veilig genoeg was om over de weg naar Bandoeng te reizen. Riek en haar jongens namen plaats op banken  in een militair vliegtuig, een DC3.

Boet kreeg zijn oude baan bij de spoorwegen terug en het gezin woonde in het huis van Opa en Oma Beste. Om zijn loon aan te vullen ging Boet jagen op zwijnen. Zo hoefde het gezin nooit zonder vlees te doen. Op een dag sloeg het noodlot toe. Tijdens het jagen sloeg de jeep waarin hij zat om en belandde op Boet's linkerbeen. Een hospitaal opname van een jaar volgde. Doctoren deden hun uiterste best zijn been te redden en dat lukte!

In de tijd dat Boet in het ziekenhuis lag, kende het gezin bittere armoede. Geen salaris, hoge ziekenhuiskosten, het was niet te doen. Oma Beste en Tante Hedwig deden wat zij konden. De huur kon worden voldaan en er bleef een klein bedrag over om van te leven.  Redder in de nood was Iding. Een groenteman, die op een fiets huis aan huis zijn waren aan de man bracht, Groenten, kip, vis, tahoe en tempe, bij hoge uitzondering ontjom en rund- of geitenvlees.  Huize Schäffer was het laatste adres op zijn route en daar kon hij de meeste waar die hij de volgende dag niet meer kon verkopen. tegen een zacht prijsje van de hand doen. Hij had een onuitputtelijke kennis van planten en kruiden. Hij leerde Riek wat eetbare onkruid was en toen de jongens geelzucht hadden, bracht hij een middeltje dat voor genezing zorgde. Het hielp echt en Riek was blij dat zij geen geld aan medicijnen hoefde uit te geven. Pas jaren later vertelde zij haar jongens wat het middeltje was. Levende luizen van een bepaald soort  die in een geprakt stukje banaan door haar zonen heerlijk werd opgegeten.

In die periode werd het gezin gezegend met de geboorte van een derde zoon. Terwijl Riek in het ziekenhuis lag, werden de jongens opgevangen door bevriende gezinnen.

Boet herstelde na een jaar kon weer aan de slag bij de spoorwegen.  Het was financieel een moeilijke tijd. Om de haverklap devalueerde het geld. Soms wel met 50%. Van de ene dag op de andere werd voedsel 2x zo duur. Lastig als je een vast salaris had, Riek roeide met de riemen die ze had.  Zodra het geld binnen was kocht ze zoveel mogelijk etenswaar als het gezin nodig zou kunnen hebben.  

Boet had het niet meer naar de zin bij de spoorwegen en kon tot zijn opluchting een baantje scoren als klerk bij het Hoge commissariaat in Djakarta. Het werd een tijdje, heen en weer pendelen tussen Djakarta en Bandoeng. Op maandagochtend in alle vroegte naar het werk en zaterdagmiddag terug.  Tot zijn opluchting vond Boet een kleine woning, waar het gezin net in paste en snel was de verhuizing naar de hoofdstad een feit.  Na een tijdje bleek Riek zwanger te zijn van de vierde, de grootste van haar baby's en zonder twijfel de sterkste.