Jeugd
Speciale pagina's
Haar jeugd in Tempo Doeloe
Haar kindertijd was heel leuk , maar het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Op een verjaardagsfeestje, toen zij 5 was, terwijl zij aan een polonaise meedeed, trok het meisje voor haar aan de staart van de hond des huizes. Het beest draaide zich woedend om, beet Riekje in haar linkerdij en liet meer los. Een hele consternatie, maar wat men ook probeerde. het beest bleef vasthouden. Totdat Oom Johan, thuis kwam en een emmer koud water over het mormel liet gieten, terwijl hij de achterpoten van de grond tilde. Het leverde Riekje een diepe wond, een nieuwe jurk en talloze cadeautjes op. Het was opmerkelijk dat ze op 95 jarige leeftijd nog wist wat ze van wie had gekregen. In haar verdere leven was Oma Riek op haar hoede als er een vreemde hond in de buurt was.
Oma Riek was doel op snoepen. Vooral taartjes en chocolade. Haar Oma de moeder Van Oma Malie, bakte op hoogtijdagen tientallen taarten; o.a. koningskroon, gateau a l'Africain, cafe brulee en honderden koekjes. Ananastaartjes waren haar favoriet.
Tot groot vermaak van de kinderen, hield Oom Johan op zondag af en toe een poppenkast voorstelling. Jan Klaassen en Katrien beleefden avonturen en naar mate de voorstelling vorderde en de tong van de spelers dikker werd, werd het interval tussen de bierflessen die uit de poppenkast werden gegooid en door de lucht vlogen kleiner. Meestal totdat Opa beste er genoeg van had en Oom Johan met zachte maar ferme hand, naar een ligstoel op de veranda leidde. waar hij een uiltje mocht knappen.
Op de lagere school deed Riek het prima. Zij blonk uit in tekenen en opstellen en werd regelmatig door haar favoriete onderwijzer door de school geleid om haar nieuwste creatie te tonen.
Op de middelbare school werd het een stuk minder en na de 3e klas van de HBS, ging zij bij de spoorwegen op kantoor werken.
Hoewel het op de middelbare school, moeizaam ging had zij er niet minder lol om. Regelmatig ging zij met een stel vrienden kamperen in tenten of pasanggrahans. De jongelui bleven dan weekendjes en soms wel een hele week weg. Dat mocht natuurlijk niet zonder toezicht. Oma An, een ongetrouwde zuster van Oma Malie, ging dan mee als chaparone en hield de boel scherp in de gaten. Volgens Oma Riek en Oma An, hoede de laatste nooit op te treden. Er gebeurde niets wat niet door de beugel kon. Ook niet 's-nachts.
Jongelui destijds wisten zich zonder TV, ipad, internet, Faceboek, X etc uitstekend te vermaken met bordspelletjes en andere kuize bezigheden.
Oma Riek had destijds verkering met Boet. Geen goede partij. Zijn ouders waren niet gescheiden, maar woonden apart omdat zijn vader hokte met een jongere onderwijzeres. Merkwaardig was dat de goede man iedere avond de maaltijd bij zijn echtgenote en 3 kinderen nuttigde. De moeder van Boet, Oma Bets, kon uitstekend koken en nog voor hun huwelijk leerde Riek, Boet's favoriete gerechten te bereiden. (Lekker eten doen al haar nazaten graag. De meeste halen hun neus op voor ingewanden en "inferieur vlees", enkele zijn pas tevreden met ganzenlever, wagyu en kaviaar, maar zij hebben gemeen dat ze van lekker eten en drinken houden).
Boet werkte hard om zijn diploma te halen op de HBS. Hij droomde ervan om naar Nederland te gaan, daar te studeren en daarna terug te gaan naar Indië om met Riek te trouwen.
Die droom kon niet uitkomen omdat zijn vader het geld van de studiebeurs had opgemaakt. Zijn ooms, broers van zijn vader, waren niet bereid de voor zijn studie benodigde fondsen als lening voor te schieten. Dit stelde Boet zo teleur dat hij nooit meer met een van zijn Ooms of diens nazaten, contact heeft gehad.
Na deze teleurstelling besloot Boet piloot in het leger te worden. Dit kon niet omdat hij TBC bleek te hebben. Destijds een dodelijke aandoening. Zijn enige kans was om een longkwab amputatie te laten uitvoeren. Een riskante ingreep die in Indië nog niet gelukt was, de twee patiënten die voor Boet waren geopereerd, hadden het niet overleefd. Behalve dat het een groot risico was, kostte de operatie ruim 500 gulden (Nu ruim 12000 euro). Dat bedrag hadden zijn ouders niet; Opa en Oma Beste besloten hun spaarpot om te draaien om hun mogelijke toekomstige schoonzoon een kans te gunnen te overleven. Tot vreugde van iedereen werd Boet de eerste patiënt in Indië die de operatie overleefde. Vooral Dr Wisse die de ingreep uitvoerde was blij en opgelucht. Tot Boet's vertrek naar India hadden de twee regelmatig contact.
Boet en Riek waren gelovig. Zij gingen samen naar de kerk en deden tegelijk belijdenis. Ook werd iedere dag met een liefst gezamenlijk gebed afgesloten.