Vervolg weduwe
Speciale pagina's
Oma Riek schrijft
Oma Riek was eens aan een autobiografie begonnen. Schrijven deed zij binnen, tv kijken. buiten. (Binnen - de nette woonkamer, buiten - de iets minder nette TV-kamer).
Zij had een ijzersterk geheugen, dat haar zelden in de steek liet Enkele dagen voor ze stierf, kon ze nog de namen herinneren van jongens en meisjes met wie ze in de 5e klas van de lagere school had gezeten en van wie ze les had gehad.
Oma Riek beseft: De liefde van Boet gaat door de maag.
Maatje Schäffer, Oma Bets en haar dochter Tante Dé, brachten het grootste deel van de dag door met het koken, eten en bespreken van eten. Alles wat bij hen op tafel kwam was lekker. Want dat is de eerste vereiste: het moet lekker zijn. Riek leerde haar zintuigen te gebruiken: kijken, voelen, ruiken en proeven! Als geheugensteun, schreef zij de recepten van alles wat zij leerde in een kookschrift op. Zo kon ze ervoor zorgen dat Boet alles voorgeschoteld kreeg zoals hij dat gewoon was.
In die tijd was men zuinig op recepten. Die werden bij hoge uitzondering gedeeld. Nooit met vreemden en uitsluitend met goede vrienden. Men werd verondersteld de verhoudingen te kennen. Zoveel eenheden komijn, horen bij zoveel koriander. Net zo veel meel als het gewicht van eieren. (In feite nauwkeuriger, dan een aantal eieren, zoals nu gebruikelijk is). Over temperaturen werd nauwelijks gesproken en ook moest men de bereidingswijze zelf te weten zien te komen.
Onder koken in het oude Indië verstond men het geven van instructies aan de kokkie of baboe. Neem nu 5 rode uien, snijd ze in stukken en wrijf ze fijn. 6 teentjes knoflook pletten en fijnhakken, limoen uitpersen enz enz Stap voor stap, instrueerde men de bediende. Op cruciale momenten werd geproefd, niet door een lik uit de pan te nemen, maar door met een lepeltje een kleine hoeveelheid uit de pan nemen, dit op een andere lepel plaatsen en dan proeven.
Als Oma Riek en Tante Hed naar een kookprogramma op TV keken rilden ze wanneer een kok met dezelfde lepel uit verschillende pannen proefde en slaakten een kreet van afschuw als Joop Braakhekke in het vet spuugde om te controleren of het warm genoeg was. Dat konden ze niet begrijpen, zo vies.
Neen zeggen, deed men niet graag. Dat vond men in het oude Indië vaak onbeleefd. Dus werd er een onduidelijk antwoord gegeven en als het niet anders kon werd een recept, lees lijst van ingrediënten, gegeven. Vaak werd daarbij tenminste één ingrediënt "vergeten".
Het ruiken en proeven is daarom zo belangrijk omdat kruiden vaak een andere intensiteit hebben. Een gram peper versgemalen of uit verschillende potjes, kunnen een heel andere intensiteit, geur en smaak hebben.
Het was net of we er telkens mee geconfronteerd werden in ons leven om huizen en bezittingen achter te laten. Dat was in 1957 ook zo met ons huis aan de Djalan Prabeudimuntur Omdat er geen bloedbank was raadde dr. Knock mij aan naar Holland te gaan voor mijn bevalling, Chris moest geboren worden. We lieten alles achter zoals het was, de kasten boordevol. Want we zouden slechts drie maanden wegblijven. Tenminste dat dachten wij. Het werd een drama want ons huis hebben we niet meer teruggezien. De problemen met Soekarno kwamen en de blanda’s moesten eruit. De ambassade werd opgedoekt dwz in Bandoeng was Boet kanselier van het commisariaat. We gaven opdracht om vendutie te houden slechts een paar meubels vroegen we op te sturen. Gelukkig had ik voor de zekerheid een paar grote kisten zelf ingepakt met spullen die me dierbaar waren. De vendutie ging voor een appel en een ei weg, iedereen trok immers het land uit en pakkisten waren zo duur geworden dat het hout wel goud leek. Helaas ging ook een deel van die goederen verloren toen we het in India aankregen want telkens was er een staking in de haven van Bombay en de monsoon brak eerder uit. Zodat al onze goederen een maandlang in het brakwater lagen met alle gevolgen van dien. Mijn hart bloedde toen de kisten uitgepakt werden en al die dierbare spulletjes waar ik zo aan gehecht was geheel verpulverd of geruineerd te voorschijn kwamen. Daar krioelden duizenden kakkerlakken doorheen en de prachtige schildersboeken en schilderijen en postzegelverzameling van mijn vader waren verloren en waardeloos. Wat was je blij als er nog iets heel was overgebleven.
Ik begreep wat god ons wilde zeggen, we moesten al het aardse los kunnen laten want god zelf was ons erfdeel.
Ik begreep wat god ons wilde zeggen, we moesten al het aardse los kunnen laten want god zelf was ons erfdeel.